شاید بعد از گذشت اینهمه سال دیگه باید به بارون و هوای ابری رشت عادت کرده باشم و بارونهای وقت و بی وقت برام عادی باشه اما خب اینطور نیست ، از آسمون ابری و سیاه و بارون دلم میگیره .یادمه هروقت با الی (دوستی که از خواهر بهم نزدیکتره) قرار میذاشتیم بریم پیاده روی، همون روز صبح بارون میومد و قرارمون کنسل میشد و غرغر زدنمون شروع میشد .گاهی بهش میگفتم الی بیا روی این هوا و آسمون رو کم کنیم و زیر بارون بزنیم بیرون تا بدونه ما از اون سرسخت تریم و کوتاه بیا نیستیم .... بعد از یه مدت دیگه وقتی قرار میذاشتیم و بارون میومد غر نمیزدم به الی میگفتم حس میکنم خدا ، طبیعت چه میدونم کائنات یا هرچی که اسمشو میذارن داره بهمون جواب میده .درست یا غلطش رو نمیدونم اما وقتی اینطوری به قضیه نگاه میکردم ،سرشار میشدم از یه حس خوب.

گاهی میشه از یه زاویه ی دیگه به همه چی نگاه کرد ... یه نگاه جدید که وجودت رو پر میکنه از آرامش ...

پیش میاد یه وقتایی از همه چی و همه کس دلمون میگیره ،بادلیل و بی دلیل .از اون حال و هواهای بد که سنگینی ِغصه میشینه رو دل آدم و یه بغض ناتموم هی راه نفس آدم رو بند میاره و اشک ریختن دل آدم رو سبک نمیکنه... من هروقت گرفتار این مدل طوفان میشم بطرز عجیبی همون روز،کسی سر ِ راهم قرار میگیره که دیدنش باعث میشه تمام دلتنگیهامو فراموش کنم طوریکه وقتی ازش خداحافظی میکنم دیگه هیچ غمی رو دلم سنگینی نمیکنه .اینکه میگم کسی منظورم یه فرد خاص نیست . مثلا دیدن یه دوست قدیمی که مدتها بود از هم بیخبر بودیم ، یا دیدن معلم اول یا چهارم ابتداییم که عاشقشونم یا حتی پیامی از کسی که فکر میکردم فراموشم کرده .خلاصه به نوعی کسی سر راهم قرار میگیره که انگاری فقط واسه انجام یه ماموریت اومده و اون ماموریت اینه که دلتنگی و غصه رو از دلم ببره و بجاش کلی انرژی مثبت بهم بده .اگه فقط گاهی این اتفاق میفتاد اینقدر توجهم رو جلب نمیکرد، تکرار ِ این ماجرا و همیشگی بودنش یه حس فوق العاده در من ایجاد کرده ...

میدونم یکی هوامو داره ،یکی که من با تمام ذرات وجودم بهش ایمان دارم و ازش سپاسگزارم .....